Βολογραφήματα....

Είδες η ΔΕΗ; (αμ πού να δεις…)

Να είναι λέει μαύρη νύχτα, να βρέχει, να κάνει και το σχετικό κρυαδάκι κι εκεί που έχεις φορέσει την κάλτσα, τα πιζαμάκια και τις ζεστές σου παντοφλίτσες απολαμβάνοντας την τηλεόρασή σου, ξαφνικά να κοπεί το ρεύμα!

Ελέγχεις την ασφάλεια, ντουί, μουί και όλα τα γαλλικά, πάνω – κάτω ο διακόπτης, ανοίγεις και λίγο το παράθυρο και βλέπεις τελικά πως όλη η γειτονιά είναι στο σκοτάδι. Και όχι, δεν είναι ομαδικό κρούσμα ρομαντισμού και έρωτος, αλλά διακοπή ρεύματος.

Και λες «καλά, ας κάνω υπομονή, τι Ευρωπαίος είμαι στο κάτω κάτω, ας μην αρχίσω τα παράπονα από τώρα». Και περιμένεις… περιμένεις… περιμένεις… πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά, μισή ώρα, σαράντα πέντε λεπτά να το αφήσω;

Η ώρα περνάει κι η μπαταρία στο κινητό πέφτει, το μωρό σκούζει γιατί έχει κοπανήσει το καημένο σε όλες τις γωνίες του δωματίου και στα έπιπλα και έχει αρχίσει να εκδηλώνει τον επαγγελματικό του προσανατολισμό (κάνει εξάσκηση να γίνει λιμενεργάτης), ο σύζυγος μπορεί και να ροχαλίζει ήδη στον καναπέ, οπότε λες εσύ ο φυσιολογικός ο άνθρωπος, άντε να πάρω τηλέφωνο στις βλάβες της ΔΕΗ να δω τι γίνεται.

Γιατί η ΔΕΗ έχει και από τέτοιο. Τηλέφωνο για βλάβες ντε… 11500 σου λέει, εκεί θα καλέσεις όπου κι αν βρίσκεσαι. Μα στην Αθήνα, μα στα Ζαγοροχώρια μα στο Πήλιο, μα στην Κρήτη, το 11500 θα σε σώσει.

Στο μεταξύ, στο 47% η μπαταρία του κινητού, το σταθερό ούτε καν, μας έχει αφήσει χρόνους, αφού δεν λειτουργεί χωρίς ρεύμα…

Παίρνεις να δεις μήπως πήγε κάνας χριστιανός να δει τη βλάβη σου. Ντριν ντριν το τηλέφωνο, ακούγεται ωραία μουσικούλα από μέσα, κουνάς και ποδαράκι μέχρι να απαντήσουν και περιμένεις… περιμένεις.. περιμένεις… ένα, δύο, τρία, πέντε, οκτώ, δέκα, έντεκα λεπτά… εεε μετά κοιτάς την μπαταρία του κινητού, στο 32% σου λέει.. κλείνεις το τηλέφωνο, ποστάρεις να μάθεις μήπως και ξέρει κάποιος που είχε 80% μπαταρία και περίμενε να του απαντήσουν…

Με αυτά και με αυτά, έχει πάει μεσάνυχτα και απάντηση δεν έχει.

Και γιατί να έχει; Αφού σου λέει κυρία μου, το βασικό πρόβλημα της ΔΕΗ είναι αυτοί που δεν πληρώνουν, μέχρι να πληρώσουν όλοι όσοι χρωστάνε δεν κουνιέται κανείς! Δεν πα να μην έχεις ρεύμα, σιγά μην ασχοληθούμε να σου πούμε και πότε θα έρθει, δεν λες πάλι καλά που θα πάει και κάποιος να το φτιάξει, εδώ χρωστάνε 30.000 άτομα και πρέπει να τα πάρουμε γιατί αν δεν τα πάρουμε θα το κόψουμε. Ώπα! λες εσύ, που έχεις αφήσει ακόμα και χωρίς πάνα το μωρό για να πληρώσεις το ρεύμα, μήπως κάποιος από τους 30.000 που χρωστούν μένει στη γειτονιά μου και με πήρε κι εμένα η μπάλα; Και κάπως έτσι, αρχίζεις να κοιτάς στραβά τον απέναντι γείτονα, τον περιπτερά, τον μανάβη σου, μέχρι και κείνη τη γιαγιά που όλο γκρινιάζει πως «δεν φτάνει η σύνταξη πουλάκι μ’ με τσ’ κερατάδες που μας κάθισαν στο σβέρκο» αλλά μήπως τελικά τα παστώνει πουθενά και τη βρούμε στο τέλος με κάνα εκατομμύριο;

Γιατί αυτό είναι το μόνο πρόβλημα της χώρας μας. Εκείνοι που χρωστάνε και δεν δίνουν. Κι επειδή δεν δίνουν αυτοί, οι άλλοι, που τα δίνουν, πρέπει να πληρώσουν τα σπασμένα.

Κάπως έτσι, καταργήθηκαν τα τηλεφωνικά κέντρα της ΔΕΗ ανά νομό, μένουν οι ΔΕΚΟ χωρίς υπαλλήλους και περιμένεις σαν το κορόιδο τρεις – τέσσερις ώρες όταν θες να εξυπηρετηθείς χάνοντας δουλειά, μεροκάματο, πελάτες, τον σύζυγο, για το μωρό δεν το συζητώ, το βρίσκεις στην Αυλώνα φαντάρο…

Να το κόψετε το ρεύμα σε όσους έχουν και δεν δίνουν κύριε Χατζηδάκη μας. Αν ξέρετε ότι είναι 30.000, θα έχετε σίγουρα ονόματα και διευθύνσεις. Αλλά υπάρχουν κι άλλα τέσσερα – πέντε εκατομμύρια ανθρώπων που πληρώνουν ενώ δεν έχουν και αυτοί απαιτούν σεβασμό. Σεβασμό από το κράτος, από τους υπαλλήλους, από όλους όσοι πληρώνονται από τον κρατικό κορβανά.

Όχι να μένουν μιάμιση ώρα χωρίς ρεύμα και επιπλέον να μη μπορούν να βρουν άκρη…

ΚΑΤ. ΛΑΜ.