Ευθέως

Καφές ελπίδας ή παρηγοριάς;

Βεβαίως δεν είναι “πολιτικά ορθό” (politically correct) τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ να πίνουν τον καφέ τους στην μπουρζουάδικη “Μεγάλη Βρετανία”, γιατί ως εκπρόσωποι των μη προνομιούχων θα έπρεπε να απαντήσουν σε δηλητηριώδεις κριτικές συνοδοιπόρων τους στα κόμματά τους ότι “τους πλάνεψε η ντόλτσε βίτα, αυτή που λεν γλυκιά ζωή”! Πόσο μάλλον να δίνουν εκεί το ραντεβού τους για καφέ και συζήτηση δυο εμβληματικά πρόσωπα των παραπάνω κομμάτων που, στο προσκήνιο τουλάχιστον, “βρίσκονται στα μαχαίρια”: ο μέντορας του Τσίπρα Αλέκος Φλαμπουράρης και ο στενός φίλος του αείμνηστου Γιώργου Γεννηματά Κώστας Γείτονας, προφανώς έμπιστος της Φώφης Γεννηματά. Εύλογο το ερώτημα που γεννιέται αυθόρμητα: μήπως οι δυο ηγεσίες ήθελαν με αυτόν τον κραυγαλέο τρόπο να εκπέμψουν κάποια μηνύματα προς τη Ν.Δ.; Το ΚΙΝΑΛ, ότι δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεκανίκι στην επιχείρηση συναίνεσης που προωθεί η τελευταία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι η λεγόμενη “προοδευτική πλειοψηφία” δεν είναι μια ανεδαφική προοπτική. Γιατί είναι δύσκολο να αποδεχτεί κανείς την εκδοχή ότι δυο παλιοί φίλοι βρέθηκαν απλώς μαζί, για να πιουν έναν καφέ, βρε αδερφέ, και ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε την τρίχα τριχιά! Υπάρχει βέβαια κι αυτό το ενδεχόμενο, αλλά στην πολιτική πιάτσα το τυχαίο δεν γίνεται εύκολα πιστευτό. Ο κάτοικος των Εξαρχείων στη “Μεγάλη Βρετανία”! Μπα, κάποιο λάκκο έχει η φάβα!

Σκέφτομαι ότι οι δυο “σοφοί γέροντες” δεν θα ήταν δύσκολο να βρουν, σε χαλαρό κλίμα και με λίγη καλή θέληση, κοινούς τόπους, για να συντονίσουν το βηματισμό τους τα δυο κόμματα από τώρα και στο εξής. Προϋπόθεση βέβαια είναι να ξεχάσουν τι έχει πει και τι έχει κάνει το ένα κόμμα στο άλλο τα πρόσφατα χρόνια.. Κομμάτι δύσκολο το βλέπω, αλλά στην πολιτική τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αν λοιπόν υπάρξει αυτή η προϋπόθεση, τότε όλα γίνονται πιο εύκολα: θα τονίσουν την κοινή τους αγάπη για το συνδικαλισμό και τους συνδικαλιστές, το πάθος τους για τα εργατικά δικαιώματα και τις συλλογικές συμβάσεις, τον έρωτά τους για τους συνταξιούχους και τη δέκατη τρίτη σύνταξη, την απέχθειά τους για τους πλειστηριασμούς.

Έτσι, αυτή η συνάντηση ίσως να είναι ένα πρελούδιο της ομαλοποίησης των σχέσεων ανάμεσα στα δυο κόμματα, έτσι ώστε σε εύθετο χρόνο να συνεργαστούν και να συμπορευτούν σε “προοδευτική βάση”, για να αντιμετωπίσουν από κοινού τη “δεξιά λαίλαπα”, που φως-φανάρι ολοένα και περισσότερο εγκολπώνεται “ακροδεξιές” πολιτικές και απειλεί τα λαϊκά συμφέροντα.

Ωστόσο, οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις υπονομεύουν μια τέτοια εξέλιξη των πραγμάτων: Η Ν.Δ. προηγείται με διψήφιο νούμερο από τον ΣΥΡΙΖΑ που συρρικνώνεται, ενώ το ΚΙΝΑΛ παραμένει κολλημένο σε μονοψήφιο αριθμό. Επιπλέον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κερδίζει εντυπώσεις στον κεντρώο χώρο και, γενικά, παρουσιάζεται κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού.

Τούτων δοθέντων (όπως έλεγαν κάποιοι παλιοί αρθρογράφοι) ο καφές που ήπιαν οι συμπαθείς “παλαίμαχοι” της πολιτικής είναι, υπό τις παρούσες συνθήκες, μάλλον καφές της παρηγοριάς παρά ελπίδας ότι μπορεί να αναστραφεί η φορά των πραγμάτων.

Σταύρος Κότσιρας