ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ

Οι αναποφάσιστοι των δημοσκοπήσεων

Βροχή δημοσκοπήσεων μερικές μόλις μέρες πριν την Κυριακή των εκλογών έχουν δει το φως της δημοσιότητας, με τα κομματικά επιτελεία των δύο μεγάλων κομμάτων να επικεντρώνονται εμφατικά στο άνοιγμα ή το κλείσιμο της ψαλίδας, στις έδρες που πιθανώς θα κερδίσουν στη Βουλή και –φυσικά- στην πολυπόθητη αυτοδυναμία ή όχι που θα εξασφαλίσουν, η οποία θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό και στις πιθανές συμμαχίες που θα δημιουργηθούν. Το θέμα δε της αυτοδυναμίας φαίνεται να έχει γίνει αυτοσκοπός τις τελευταίες μέρες από το κόμμα που –όλα δείχνουν- θα αποτελέσει την νέα κυβέρνηση του τόπου, τη Ν.Δ., χωρίς, όμως, κανένα από τα κομματικά επιτελεία ποτέ να μιλάει για τον ‘ελέφαντα στο δωμάτιο’ (που λένε και οι φίλοι μας, οι Άγγλοι): την αποχή και τους αναποφάσιστους.
Στην τελευταία δημοσκόπηση της Alco, που παρουσιάστηκε στο κανάλι OPEN, το ποσοστό των ατόμων που δήλωσε ότι θα απέχει από τις επερχόμενες εκλογές άγγιξε το 7% περίπου, ενώ το 11,8% των ερωτηθέντων (πριν μερικές μέρες ήταν σχεδόν το 15%) δήλωσε πως ακόμη δεν έχει αποφασίσει τι θα ψηφίσει. Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν το 12% των Ελλήνων θα πάει να ψηφίσει, αλλά ακόμη αμφιταλαντεύεται ως προς το ποιο κόμμα θα ψηφίσει. Μην γελιέστε ότι το ποσοστό αυτό είναι μικρό, είναι ένα ποσοστό ικανό (αν κινηθεί μαζικά προς την ίδια κατεύθυνση) να δώσει αυτοδυναμία, να κλείσει την ψαλίδα, να κάνει την έκπληξη και να βάλει κόμματα στη Βουλή που δεν τα υπολόγιζαν οι δημοσκόποι ή και ακόμη να δώσει την τρίτη θέση σε κόμματα που κάποιοι ευελπιστούν πως θα αποδυναμωθούν. Αυτό το 12 με 15% των συμπολιτών μας, οι λεγόμενοι αναποφάσιστοι, είναι αυτοί που –αν δεν τους κερδίσει η ιδέα της αποχής- θα καθορίσουν το αυριανό πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Λίγο πριν τις Ευρωεκλογές ήμουν και εγώ μία από αυτούς, τους αναποφάσιστους. Έθεσα πολλά ερωτήματα και πολλά διλλήματα στον εαυτό μου, μέχρι να καταλήξω στο ποιο κόμμα θα ψηφίσω. Καθοριστικό, βέβαια, ρόλο στην τελική μου απόφαση, πέρα από τα προσωπικά μου βιώματα και πιστεύω, έπαιξε και η ενημέρωση που έλαβα ως πολίτης αυτής της χώρας για τις θέσεις και τα προγράμματα των κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο μας σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Μια ενημέρωση που –δυστυχώς- κάθε άλλο παρά αντικειμενική είναι στη χώρα μας. Μια ενημέρωση που συχνά αγγίζει τα όρια της χαμηλής νοημοσύνης, μοιάζει με θεατρική παράσταση παρά με ειδησιογραφία. Μια ενημέρωση, εν τέλει, δίχως πολιτική ουσία.
Η πρόσφατη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο ΣΚΑΙ είναι ένα καλό παράδειγμα ανούσιας δημοσιογραφίας και πολιτικής αντιπαράθεσης. Ένα ‘debate πολιτικών αρχηγών δια αντιπροσώπων’, όπως σωστά σχολιάστηκε από κάποια μέσα, στο οποίο , όμως, η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από σκάνδαλα και fake news, παρά γύρω από πολιτικές και θέσεις. Και φυσικά, ένα τέτοια θέαμα για τους ήδη αποφασισμένους ψηφοφόρους, είτε του ΣΥΡΙΖΑ είτε της ΝΔ, είναι ίσως διασκεδαστικό, καθώς ερμηνεύεται βάσει τις πολιτικές συμπάθειες του καθενός. Για φανταστείτε, όμως, τι εντύπωση δημιούργησε όλο αυτό στο 12 ή το 15% των αναποφάσιστων ψηφοφόρων… Την αίσθηση ότι βλέπουνε μια κωμωδία, μια καλοστημένη φάρσα με τραγικές, όμως, συνέπειες για το μέλλον τους και τη ζωή τους. Τόσο κακή ήταν η δημοσιογραφία που ασκήθηκε που ο πόλεμος των σχολίων στα social media έδειξε ότι ο κ.Τσίπρας και η παράταξη του κέρδισε πόντους, αντί να χάσει. Και αυτό γιατί η δημοσιογραφία έχει ως σκοπό τον έλεγχο της κάθε εξουσίας προς όφελος του πολίτη, από όπου και αν αυτή προέρχεται. Όταν η δημοσιογραφία δεν επιτελεί τον –ιερό κατά τα’ αλλά- σκοπό της, η δημοκρατία (όπως αυτή εκφράζεται μέσω της ψήφου μας) δυστυχώς υποφέρει.

Μαρία Καραγιάννη