Mea Culpa

Πολιτικός Πολιτισμός; Ως πότε όμως;

Πέρασε η προεκλογική περίοδος, έγιναν οι εκλογές, ορκίστηκε ο πρωθυπουργός και οι νέοι υπουργοί, πραγματοποιήθηκε η διαδικασία παράδοσης – παραλαβής των Υπουργείων, ορκίστηκαν οι νέοι Βουλευτές, ορίστηκε και ο Πρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Όλα αυτά σε ένα κλίμα ήρεμο, φιλικό και πολιτισμένο. Ένα κλίμα, που σε καμιά περίπτωση δεν θυμίζει την πολιτική σκηνή του τόπου, μέχρι πριν λίγους μήνες.

Σίγουρα, τα νέα δεδομένα που αντιμετωπίζουμε προκαλούν αισιοδοξία και ικανοποίηση. Για πολλά χρόνια, η πολιτική σκηνή της χώρας παρέπεμπε σε τριτοκοσμικές καταστάσεις, σε πάθη που θυμίζουν μια άλλη εποχή. Και αυτό, δίχως αμφιβολία, έπρεπε κάποια στιγμή να αλλάξει.

Η πόλωση και ο διχασμός, η χαμηλή ποιότητα του πολιτικού διαλόγου, μόνο αρνητικά λειτουργεί στην ανάπτυξη ενός τόπου, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά. Η αντιπαράθεση, δε, ανεξαρτήτως τόνων, μπορεί να λαμβάνει χώρα και σε άλλο επίπεδο. Αυτό των επιχειρημάτων, της προγραμματικής αντιπαραβολής, των προτάσεων για τα προβλήματα του τόπου. Κάτι που, προφανώς, μέχρι πρόσφατα –με εξαίρεση την τελευταία προεκλογική περίοδο- ήταν σχετικά άγνωστο για τα δεδομένα της χώρας μας.

Από την άλλη πλευρά, δεν σας κρύβω, ότι η ξαφνική αυτή αλλαγή, μας βάζει σε σκέψεις. Είναι πολύ κοντινά, όπως προείπαμε, τα αντίθετα παραδείγματα και ο χρόνος λίγος για τόσο ριζικές αλλαγές.

Μην ξεχνάτε ότι ζούμε στην Ελλάδα, με το γνωστό μεσογειακό τους ταπεραμέντο που επηρεάζει καταλυτικά το συμπεριφορικό επίπεδο, πολιτικών και πολιτών. Όπως και την πολιτική μας παράδοση.  Παρά, δε, τη γενναία ανανέωση στο στελεχιακό δυναμικό, οι πρωταγωνιστές παραμένουν οι ίδιοι, αυτοί που έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο στην διαμόρφωση του μέχρι τώρα σκηνικού.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την στάση του κ. Σαμαρά, στην παράδοση – παραλαβή του Μεγάρου Μαξίμου, τα όσα ακούσαμε κατά την συζήτηση του σκανδάλου της Novartis, για την καταστροφή στο Μάτι ή την συμφωνία των Πρεσπών, τους κυρίους Πολάκη και Γεωργιάδη και τις γνωστές τους κόντρες;

Στιγμές χαρακτηριστικές ενός πολιτικού συστήματος σε πτώση και παρακμή, σίγουρα αδύναμου να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, ειδικά των τελευταίων δέκα χρόνων.

Με την προκήρυξη, όμως, των εκλογών, όλα δείχνουν να άλλαξαν. Ξαφνικά στην χώρα επικράτησε ο πολιτικός πολιτισμός, οι υψηλοί τόνοι κόπασαν, ένα νέο ύφος και νέα ήθη εισήχθησαν στην πολιτική μας ζωή.

Στην προεκλογική περίοδο επικράτησε, κυριολεκτικά, νεκρική σιγή, απόλυτη ηρεμία, σε σημείο τέτοιο, ώστε να διερωτόμαστε για το αν έχουμε εκλογές. Και η ίδια ηρεμία συνεχίζει να επικρατεί και με την ανάληψη των καθηκόντων της νέας Κυβέρνησης, αν και είναι γεγονός ότι η κάθε νέα κυβέρνηση δικαιούται μία περίοδο χάριτος.

Υπάρχουν, επιπλέον, δείγματα, που στο παρελθόν θα προκαλούσαν πολιτική “θύελλα”, όχι μόνο στο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης, αλλά και της συμπολίτευσης.

Θυμάστε, ποτέ άλλοτε, να συμμετέχουν στελέχη άλλων πολιτικών χώρων σε μία Κυβέρνηση και να μην ανοίγει –εσωκομματικά- ρουθούνι; Μάλλον όχι.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την δριμεία κριτική της αντιπολίτευσης για τα πρόσωπα που χειρίστηκαν την τραγωδία στο Μάτι; Όμως ένας εξ αυτών, ο κ. Τσουβάλας, ορίστηκε Γεν. Γραμματέας της σημερινής Κυβέρνησης.

Υπήρξε ποτέ άλλοτε παράδοση – παραλαβή Υπουργείων σε τόσο φιλική ατμόσφαιρα; Με τους νέους Υπουργούς να εκθειάζουν τους παλιούς και να δεσμεύονται ότι θα συνεχίσουν τα θετικά που έχουν δρομολογήσει οι προκάτοχοί τους; Στο παρελθόν οι νέοι Υπουργοί, συνήθως, παραλάμβαναν καμένη γη.

Αξίζει δε να υπογραμμίσουμε ότι η νέα Κυβέρνηση θα συνεχίσει, εκτός των άλλων, πολιτικές που είχε δρομολογήσει η παλιά, για τις οποίες την κατήγγειλε για προεκλογικά ρουσφέτια…

Αλήθεια, τι έγιναν τα βαριά λόγια περί προδοτών στην περίπτωση της συμφωνίας των Πρεσπών; Ή δεν είναι άξια περιέργειας η “συμφωνία” των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων για την στήριξη προσώπων όπως οι κύριοι Παπαδημούλης και Τασούλας αντίστοιχα; Η για την στήριξη του κ. Σχοινά για την θέση του Έλληνα Επιτρόπου;

Σίγουρα τα συναινετικά παραδείγματα είναι πολλά, υπερβολικά πολλά για ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα, σχεδόν ενάμιση μήνα. Και μεγάλη η αλλαγή, τόσο μεγάλη ώστε να μας ξενίζει.

Βέβαια, αυτό είναι το θεμιτό και απαιτούνται ακόμη μεγαλύτερες βελτιώσεις, αρκεί αυτή η αλλαγή να φέρει και τις αντίστοιχες, θετικές, εξελίξεις στα βασικά ζητούμενα του ελληνικού λαού.

Και να μην αποτελεί μια συναίνεση προσχηματική, στα πλαίσια της συνέχισης του ίδιου μείγματος πολιτικής, χωρίς να συνεπάγεται κάποια ουσιαστική βελτίωση στην καθημερινότητά μας.

Το που, τελικά, θα οδηγήσει αυτή η ξαφνική αλλαγή μένει να αποδειχτεί, ακόμη είναι νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα.

Ωστόσο, το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε ενώπιον αλλαγών, που μπορεί να ανατρέψουν σημαντικά μέχρι τώρα δεδομένα για το ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

Ευχή, η καχυποψία μας να μην επαληθευτεί, αλλά τα νέα αυτά ήθη να οδηγήσουν τον ελληνικό λαό σε πραγματικά καλύτερες ημέρες.