Λόγια του Αέρα

Τόσο δίπλα μας…και τόσο μακριά μας…

Δεν έχουν περάσει παρά λίγες ημέρες από την είδηση της λιποθυμίας μαθητή από ναρκωτικά σε Γυμνάσιο του Βόλου.

Ένα θέμα το οποίο είναι τόσο κοντά μας στην ελληνική κοινωνία με καθημερινά παραδείγματα σε σχολεία πανελλαδικών, ταυτόχρονα υπάρχει μια φοβία στον τρόπο αντιμετώπισης αυτού του φαινομένου(;), της μάστιγας(;), όπως και να το χαρακτηρίσει κανείς, δεν παύει να είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα.

Το λεγόμενο «skunk», μια νέα μορφή κάνναβης, φαίνεται ότι έχει κάνει την εμφάνισή της δυναμικά, καθώς από τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί ολοένα και περισσότεροι μαθητές – έφηβοι, εθίζονται στο νέο αυτό ναρκωτικό.

Το πιο ανησυχητικό βέβαια είναι ότι η χρήση – δοκιμή της κάνναβης ή του skunk, βλέπουμε ότι ξεκινά από τις ηλικίες ακόμη και 13 ετών.

Άραγε που θα πρέπει να στραφούν οι αρμόδιοι, για να εντοπιστεί, η “ρίζα” αυτού του φαινομένου?

Στην οικογένεια; Στο σχολείο; Στις παρέες;

Η κρίση των ηθικών αξιών μέσα στην κοινωνία, μέσα στην οικογένεια, μέσα στις παρέες δε θα πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. 

Και φυσικά εκτός από το ΠΟΥ θα πρέπει να στραφούν οι αρμόδιοι είναι και οι κρατικοί μηχανισμοί ΠΩΣ λειτουργούν.

Ολόκληρη η κοινωνία παρατηρεί παιδιά να «μπαίνουν όλο και πιο βαθιά στο βούρκο» αλλά τι κάνει γι αυτό; Και δε μιλάμε σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά στην πράξη τι γίνεται γι αυτά τα παιδιά;

Οικογένεια, σχολείο, παρέες, βασικοί πυλώνες στη διαμόρφωση χαρακτήρων των εφήβων – αυριανών πολιτών που θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον αυτής της χώρας.

Πως άραγε διασφαλίζουμε αυτό το αύριο?