ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

«Χωρίς οξυγόνο, ζω. Χωρίς ποδήλατο και ταξίδι, δεν ζω.»

Ο 45 χρόνος Βασίλης Καραγιώργος, είναι πυροσβέστης στην 111 πτέρυγα μάχης στη Νέα Αγχίαλο. Εδώ και χρόνια, στον ελεύθερο του χρόνο ασχολείται με το ποδήλατό και έχει κάνει μεγάλες αποστάσεις. Η ζωή του περιστρέφεται γύρω από την μεγάλη του αγάπη για το ποδήλατο και το πάθος του για περιπέτεια, την οικογένεια του και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις του ως πυροσβέστης. Έχει βρεθεί σε μέρη και τόπους που δεν πρόκειται ποτέ να σβηστούν από την μνήμη του.

Το καλοκαίρι του 2019, στο ταξίδι του Ελλάδα – Ισπανία με το ποδήλατό του, ήρθε αντιμέτωπος με έντονη κακοκαιρία, μα πάλεψε με πείσμα και πυγμή ώστε να εκπληρώσει τον στόχο του. Γνώρισε πολύ κόσμο και δεν αντιμετώπισε καμία επικινδυνότητα κατά την διάρκεια του ταξιδιού του. Ιδιαίτερα στον δρόμο. Τα αυτοκίνητα έκαναν στην άκρη για να περάσουν οι ποδηλάτες. Η προτεραιότητα ήταν ασύλληπτη, όπως λέει και εκείνος, στην Ιρλανδία έριχναν τα αυτοκίνητα τους στα παρτέρια για να περάσουν εκείνοι. Οι άνθρωποι που συνάντησε του πρόσφεραν ζεστασιά και φιλοξενία. Ο αγώνας για την Ισπανία, κράτησε 32 μέρες και συμμετείχαν 31 διαγωνιζόμενοι και τελικά τερμάτισαν οι δώδεκα, από τους οποίους 7ος βγήκε ο Βασίλης. Τα καλύτερα χιλιόμετρα, είπε, ότι ήταν αυτά στην Ισπανία, αλλά και τα πιο δύσκολα λόγω υψομετρικών.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη του Βασίλη Καραγιώργου στην Ελένη Χατζηγιαννάκη:

1. Πως πήρατε την απόφαση για το συγκεκριμένο εγχείρημα; Και ποιοι σας στήριξαν σ΄αυτήν την προσπάθεια;

Όταν ξεκίνησα να κάνω μεγάλες αποστάσεις, γιατί εμείς αυτές που τρέχουμε εδώ, δεν είναι πάνω από 150 χιλ., ένα πανελλήνιο είναι 150 χιλ., μια φορά όλο τον χρόνο, οι άλλοι αγώνες κατεβαίνουν στα 80, 70, 60 χιλ., βέβαια με άλλη ένταση αλλά είναι μικροί αγώνες. Όταν ξεκίνησα λοιπόν, έλεγα, τι 200 χιλ.; Θεσσαλονίκη θα πάμε με τα ποδήλατα; Έλεγα τότε σε άλλους φίλους που τρέχανε και αυτοί, 300 χιλ.; Αποκλείεται. 600 χιλ.; Αποκλείεται. 800 χιλ.; Αποκλείεται. Έφτασα λοιπόν να κάνω με το ποδήλατο την Γαλλία, που ήταν τότε 1.200 χιλ., το γνωστό Παρίσι Brest, δηλαδή από το Παρίσι, ατλαντικό και πίσω. Βγήκα 6ος τότε από τους Έλληνες, τα χιλιόμετρα βγήκαν εύκολα και έτσι κατάλαβα ότι μου ταιριάζει αυτό το είδος ποδηλασίας και θέλω να συνεχίσω. Μου δόθηκε η ευκαιρία να τρέξω την Ευρώπη, αλλά αποφάσισα να μην το κάνω γιατί τα χιλιόμετρα ήταν παρόμοια με αυτά της Ιρλανδίας και ήθελα να τρέξω κάτι πιο μεγάλο και έτσι έκανα αυτό το καλοκαίρι. Και πήγαν όλα καλά. 15 χώρες, τερμάτισα 7ος στους 12 που τερμάτισαν, από τους 31 που ξεκινήσαμε. Σχετικά με την στήριξη, είχα επικοινωνία με την οικογένειά μου μέσω Skype, Viber και Messenger, κάναμε βίντεο κλήσεις. Αυτή ήταν η επικοινωνία μας. Η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοιο για να το κάνεις πρέπει να υπάρχει κατανόηση και υποστήριξη και η γυναίκα μου βοηθάει και με ακολουθεί. Όσο αναφορά το οικονομικό είχα βοήθεια από χορηγούς, αν και πιστεύω ότι για το ταξίδι που σχεδιάζω για το επόμενο καλοκαίρι στην Αμερική, θα έχω ακόμη καλύτερη στήριξη από χορηγούς. Το καλό σε αυτό είναι, ότι επειδή το ταξίδι είναι ποδηλατικό, δεν χρειάζεται να κάνεις περιττά έξοδα, όπως για βενζίνη και άλλα έξοδα που θα χρειαζόσουν για ένα αυτοκίνητο και επίσης δεν έχουν καμία σχέση τα έξοδα αυτά του αγώνα, με τα έξοδα που θα κάνεις για ένα ταξίδι διακοπών.

2. Ποιες ήταν οι δυσκολότερες στιγμές της διαδρομής σας;

Μέχρι και την Λιθουανία, κοιμόμουν έξω ή δεν κοιμόμουν καθόλου και ίσως μόνο για 2 ώρες μέσα στην ημέρα για να έχω δυνάμεις για το ταξίδι το βράδυ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως ήταν η κακοκαιρία. Κάθε μέρα έκανα 12-15 ώρες ποδήλατο και έτσι αποφάσισα να μένω σε δωμάτιο για να ξεκουράζομαι. Αυτό που συνέβη στην Λιθουανία με τον άσχημο καιρό και στην Φιλανδία, που είχε συνέχεια βροχή και καταιγίδα. Εκεί που οδηγούσα με το ποδήλατο, μία στιγμή πετάχτηκε ένας τάρανδος μπροστά σου, υπήρχε γενικά μεγαλύτερος κίνδυνος για ατυχήματα στην κακοκαιρία.

3. Εκτός από την αναμέτρηση με τα στοιχεία της φύσης, αναμετρηθήκατε με τον εαυτό σας; Τι σας δίδαξε αυτή η εμπειρία;

Δεν μπορώ να πω ότι αναμετρήθηκα με τον εαυτό μου, γιατί δεν είμαι άνθρωπος που τα παρατάω εύκολα. Είμαι ρεαλιστής στην ζωή μου και ένιωσα ότι μετά από όλη αυτή την προετοιμασία δεν υπήρχε περίπτωση να τα παρατήσω για κανένα λόγο, γιατί ξεκίνησα να το κάνω αυτό για να το κάνω και όχι απλώς για να κάνω κουβέντα και να πω ότι σκοπεύω απλά να το κάνω. Ήθελα να το κάνω, να το ζήσω. Είμαι άνθρωπος που δεν τα παρατάει και δεν γίνεται να κάνεις κάτι τέτοιο αν δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος. Η μονή φορά όμως, που ήρθα κοντά στο να πω ότι θα τα παρατήσω, ήταν λόγω ηθικής. Είχα φτάσει στην Νίκαια, στα 5.500 χιλ. χιλιόμετρα, ήμουν στις 20 μέρες και με πήρε η γυναίκα μου τηλέφωνο και μου είπε ότι ήταν άρρωστος ο μεσαίος μας γιος. Δεν μου είχε ξανά πει κάτι νωρίτερα. Ήταν στο νοσοκομείο με αμυγδαλίτιδα και δεν ήθελε να μου πει κάτι για να μην με αγχώσει. Όταν μου το είπε την ρώτησα αν ήθελε να σταματήσω και να γυρίσω πίσω, αλλά μου είπε, όχι, μην σταματάς. Τελικά όμως την επόμενη μέρα βγήκε από το νοσοκομείο. Και να έφευγα δηλαδή δεν θα κατάφερνα κάτι αφού ο μικρός ήταν καλά. Αν γυρνούσα, θα έμενε μόνο η πικρία ότι δεν τελείωσα τον αγώνα. Έμαθα όμως ότι κάποιοι έμπειροι αναβάτες πάθανε ζημιές. Μέση, αυχένας και γόνατα και έτσι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν. Εμένα το μόνο που μου έτυχε ήταν κάποιες ζημιές ποδηλατικές, τις οποίες και έφτιαξα μόνος μου, λόγω εμπειρίας τόσων χρόνων που μου επιτρέπει να γνωρίζω πολλά για τα ποδήλατα. Γνώσεις που πρέπει να έχεις οπωσδήποτε όταν ασχολείσαι με αυτό. Η εμπειρία μου αυτή, μου έδειξε ότι τα πάντα είναι εύκολα μετά από αυτό. Δεν βαρυγκωμώ για τίποτα και πάντα είχα θετική ενέργεια. Δεν είναι τίποτα δύσκολο, είναι όλα στο μυαλό. Αυτό που αρκεί είναι να βάλουμε προτεραιότητες και στόχους και αυτό που λέω, να ζούμε κάθε μέρα, παθαίνουμε μια φορά. Χωρίς οξυγόνο ζω, χωρίς ποδήλατο και ταξίδι, δεν ζω.

4. Ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε με το ταξίδι σας αυτό και με ποιο τρόπο;

Βγαίνεις δυνατός από κάτι τέτοιο. Δεν σταματάς ποτέ. Συνεχίζεις, βάζεις στόχους. Να φανταστείς ήμουν στην Βαρκελώνη και σχεδίαζα ήδη για το ταξίδι στην Αμερική που θέλω να κάνω το καλοκαίρι. Το αμερικανικό βέβαια είναι πιο μικρό από αυτό που έκανα τώρα, είναι γύρω στα 6.800 χιλ. και πιο χαμηλά, στα πιο ζεστά κλίματα, υπάρχουν και άλλου είδους κίνδυνοι, αρκούδες, κροταλίες και άλλοι κίνδυνοι για τους οποίους και η διοργάνωση δίνει κάποια στοιχεία αλλά και εσύ πρέπει να ξέρεις κάποια πράγματα. Είναι δύσκολες χώρες. Όλα αυτά τα προσέχεις και τα βάζεις στην εξίσωση, δεν τα αγνοείς. Το μήνυμα είναι κάθε μέρα να παλεύουμε για το καλύτερο, να είμαστε άνθρωποι ζωντανοί, να είμαστε καλοί άνθρωποι. Να κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας που θα μας βοηθήσουν και για την μετέπειτα πορεία μας. Να βάζουμε στόχους συνέχεια, να μην σταματάμε ποτέ, να μην τα παρατάμε ποτέ. Αυτό είναι και το μότο μου. Κάθε μέρα καινούριο στόχο. Είμαι ο μοναδικός Έλληνας που το έχει κάνει αυτό και το γεγονός δεν με απογοητεύει, γιατί και άλλον έναν να παροτρύνεις να κάνει το ίδιο είναι επιτυχία. Καμία μέρα δεν πρέπει να πάει χαμένη.

5. Γνωρίσατε στην διαδρομή, ανθρώπους από το βορειότερο στο νοτιότερο. Διαπιστώσατε ότι οι Ευρωπαίοι έχουν περισσότερες ομοιότητες ή διαφορές;

Μπράβο. Εντυπώσεις μόνο καλές. Όσο αναφορά οδική νοοτροπία, κουλτούρα, καμία επικινδυνότητα, πουθενά. Εντύπωση μου έκανε, έξω από την Γερμανία στο Μόναχο, φορτηγό σε μικρή ανηφόρα, να μεταφέρει 30 τόνους, έχει σταματήσει και περιμένει να περάσω εγώ. Και όταν είδε ότι δεν περνούσε αμάξι, βγήκε όλο αριστερά, στο αντίθετο ρεύμα σχεδόν και με προσπέρασε. Αυτό το είδα και στην Γαλλία, στην Ιρλανδία και στην Ιρλανδία συγκεκριμένα έριχναν τα αμάξια στα παρτέρια για να περάσουμε εμείς. Προτεραιότητα ασύλληπτη. Οι άνθρωποι πραγματικά σέβονται. Παντού το είδαμε αυτό, όπου και αν πήγαμε. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, πέρα από το οδικό κομμάτι και την ασφάλεια, στην Φιλανδία έτυχε να με δουν να σταματάω σε Supermarket για τα απαραίτητα, με πλησίαζε κόσμος για να βγει μαζί μου φωτογραφίες. Με ρωτούσαν από που ερχόμουν, τους έλεγα βόρειο ακτοτήρι και μου έλεγαν ότι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να πάνε εκεί και μου ζητούσαν φωτογραφίες για να με δείχνουν στους φίλους τους. Επίσης μπορούσες να μπεις σε εστιατόριο κυριλέ μέσα, ιδρωμένος και βρώμικος και σε σέβονται. Δεν σου λένε τίποτα. Αυτό μου έτυχε και στην Ιρλανδία. Γενικά αυτή είναι η νοοτροπία τους. Εμείς εδώ ένα μήνα κακοκαιρία και πάμε για τσίπουρο, εκείνοι ένα μήνα κακοκαιρία και πρέπει να βγουν για ποδήλατο. Γενικά πολύς κόσμος, ζεστασιά, έβλεπες κόσμο να προσπαθεί να σε βοηθήσει να βρεις δωμάτιο. Στην Ισπανία, έτυχε να κοιμηθώ σε σπίτι B&B. Είχε ένα ποδηλατικό event και δεν μπορούσα να βρω δωμάτιο. Τελικά βρήκα αυτό που το νοίκιαζαν και οι άνθρωποι ήταν πολύ φιλόξενοι και πρόθυμοι για συζήτηση.