Mea Culpa

Γκαζόζα κανείς;

Μια από τις πιο γνωστές λαϊκές ρήσεις είναι η αναφορά περί του γιαλού. Το τελευταίο διάστημα, ειδικά, και με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στο ελληνικό πολιτικό σύστημα το ερωτηματικό έρχεται στο μυαλό μας ολοένα και περισσότερο.

Είναι, τελικά, στραβός ο γιαλός ή εμείς αρμενίζουμε στραβά; Και όταν λέμε εμείς, δεν αναφερόμαστε στο κοινοβουλευτικό μας σύστημα αποκλειστικά. Αναφερόμαστε στο σύνολο των «ατόμων» ή «μορίων» που αποτελούν το σώμα του πολιτικού μας συστήματος, ένα σύνολο που συμπεριλαμβάνει τους πολιτικούς μας, τα κόμματα, αλλά και το εκλογικό σώμα, τους πολίτες, αυτούς που –θεωρητικά τουλάχιστο- έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα… τη δύναμη του εκλέγειν.

Γενικά, το τελευταίο διάστημα, τα παράδοξα είναι πολλά… Και τα ευτράπελα ακόμη περισσότερα, σε σημείο που να δυσκολεύεσαι να χρησιμοποιήσεις κάποια σαν παράδειγμα. Και η ευθύνη, άνευ αμφιβολίας, σχεδόν συνολική.

Η ένταση αυτών των φαινομένων, δε, είναι τέτοια, ώστε το θέαμα που μας προσφέρεται να θυμίζει έντονα μια κακής ποιότητας φαρσοκωμωδία, της οποίας οι πρωταγωνιστές ξεχνούν –προφανώς- τον λόγο της ύπαρξης τους και μέσα από λαϊκισμούς και πολωτικές εκρήξεις, τακτικισμούς και ψευδεπίγραφα διλήμματα, ψέματα και τεχνητές εντάσεις, οδηγούν την κοινή γνώμη σε λάθος ατραπούς με στόχο που ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί.

Ίσως η γενίκευση αυτή να φαίνεται αδόκιμη,  δυστυχώς, όμως,  η αλήθεια δεν κρύβεται, αρκεί να δούμε τι συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες. Αναλογιστείτε, απλά ότι διανύουμε την πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας, ωστόσο το θέαμα που αντιμετωπίζουμε είναι οικτρό, με φαινόμενα τέτοιας έντασης και έκτασης, που σε καθημερινή βάση, πλέον, ευτελίζουν το ίδιο το θεσμό της δημοκρατίας μας και, κυρίως, υποβιβάζουν σημαντικά τη νοημοσύνη των πολιτών και την κρισιμότητα των περιστάσεων.

Απορούμε, ύστερα, για την άνοδο των άκρων, για το γεγονός ότι η κοινωνία παρουσιάζει μία έντονη ροπή προς την συντήρηση, καθώς και για τα διαρκώς αυξανόμενα φαινόμενα που αποδεικνύουν το σημαντικό, πλέον, έλλειμμα κοινωνικής παιδείας, που είναι ορατό από τα απλά καθημερινά πράγματα, όπως για παράδειγμα η οδηγική μας συμπεριφορά, μέχρι της σουρεαλιστικού τύπου μαζικές εξάρσεις θυμού και τις ρατσιστικές συμπεριφορές, που γίνονται ολοένα και συχνότερες.

Φαινόμενα, που δεν θα πρέπει να μας κάνουν να αισθανόμαστε περήφανοι, που όσο και αν ελπίζουμε και ευχόμαστε το αντίθετο, δεν μας γεμίζουν με αισιοδοξία για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Που όσο και αν προσπαθεί κάποιος να τα χωνέψει, προκαλούν δυσθυμία και έντονο προβληματισμό και, σίγουρα, πολλές αμφιβολίες για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Πράγματα και καταστάσεις που δύσκολα μπορείς να χωνέψεις, ακόμη και με την περίφημη γκαζόζα του κ. Φωκά…