ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Δημήτρης Διολέτας: Η διακομιδή είναι ζήτημα ζωής και θανάτου

«Όλες οι στιγμές είναι δυσάρεστες στο “πήγαινε” μέχρι να φτάσουμε στο Βόλο, φτάνοντας όμως και μαθαίνοντας ότι σώθηκε ο ασθενής ,γίνονται ευχάριστες» τόνισε ο κ Δημήτρης Διολέτας στη συνέντευξη, που μας παραχώρησε. Ο κ Διολέτας ζει μόνιμα στη Σκιάθο και είναι ιδιοκτήτης θαλάσσιου ταξί εδώ και 11 χρόνια.

Ξεκίνησε την εθελοντική του πρωτοβουλία το 2008 μετά από ένα έκτακτο περιστατικό, όπου του ζητήθηκε από το Κέντρο Υγείας Σκιάθου να κάνει τη διακομιδή ενός ασθενή με το ταχύπλοο του, διότι υπήρχαν αντίξοες καιρικές συνθήκες και κανένα άλλο μέσο δεν είχε πρόσβαση. Από εκείνη την ημέρα και έπειτα έγινε ιδιοκτήτης θαλάσσιου ταξί με κύριο μέλημα του να σώζει και να βοηθά τους συνανθρώπους του. Η ηθική του ανταμοιβή , τονίζει «Είναι να βλέπω τους ασθενείς ,που μεταφέρω να σώζονται». Ο κ Διολέτας βέβαια έκτος από τη Σκιάθο καλύπτει και τις ανάγκες των υπόλοιπων νησιών των Σποράδων, κυρίως όταν χρειάζεται ανάγκη.

Διαβάστε την συνέντευξη του κ. Διολέττα στην Άννα – Μαρία Καρακανά:

  1. Ποιο ήταν το έναυσμα αυτής της εθελοντικής πρωτοβουλίας; Υπήρξε κάποιο προσωπικό συμβάν, που σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτό; Προσωπικό συμβάν δεν υπήρξε. Η δουλειά μου από το 1980 ήταν τα θαλάσσια σπορ και από μικρός στη δουλειά , όποτε τύχαινε κάποιο περιστατικό μεταφέραμε τον κόσμο προς το Πήλιο να φύγει ,για να πάει στο νοσοκομείο του Βόλου. Η συνεργασία μου όμως με το ΕΚΑΒ ξεκίνησε από το 2008 μετά από ένα έκτακτο περιστατικό, όπου μου ζητήθηκε από το Κέντρο Υγείας Σκιάθου να κάνω μία διακομιδή ενός ασθενή με το ταχύπλοο μου, για να μπορέσουμε να τον σώσουμε ,διότι υπήρχαν αντίξοες καιρικές συνθήκες .
  2. Πόσες ανθρώπινες ζωές έχετε σώσει; Και ποίες από αυτές τις στιγμές ήταν ευχάριστες και ποιές δυσάρεστες; Στο πόσες ανθρώπινες ζωές έχω σώσει δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί δεν έχω κάτσει να τις μετρήσω. Δεν υπάρχει όμως και λόγος να το κάνω,γιατί όταν έχεις ένα αίσιο αποτέλεσμα δεν σε ενδιαφέρει ο αριθμός, αλλά σε ενδιαφέρει ότι ο στόχος επιτεύχθηκε και ότι ο άνθρωπος πήγε στο νοσοκομείο σώος,για να του παραχθεί ιατρική περίθαλψη. Αυτό είναι ουσιαστικά το μέλημα μου. Όσο για τις στιγμές , πάντα όταν έρχεται ένας ασθενής με θέμα υγείας, που πρέπει να διακομιστεί είναι κάτι σοβαρό. Όλες οι στιγμές είναι δυσάρεστες στο « πήγαινε» μέχρι να φτάσουμε στο Βόλο, φτάνοντας όμως και μαθαίνοντας ότι σώθηκε ο ασθενής ,γίνονται ευχάριστες. Γενικά όμως όταν γίνεται μία διακομιδή είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, όποτε είναι λογικό να ξεκινάει με δυσάρεστη αύρα. Το θετικό όμως της υπόθεσης είναι ότι τον βλέπουμε να είναι καλά στη υγεία του.
  3. Ποια είναι τα συναισθήματα σας, όταν σώζετε μία ανθρώπινη ζωή; Όλη η πληρωμή και όλη η ηθική μου ανταμοιβή είναι όταν σώζεται ο ασθενής. Εγώ αυτό, που κάνω είναι να βοηθάω τους ανθρώπους να σωθούν.Αυτό είναι το κύριο μέλημα μου. Πάντα όμως παίρνουμε τηλέφωνο στο νοσοκομείο ,για να ενημερωθούμε για την υγεία του ασθενή.
  4. Υπάρχει κάποια διάσωση, που έχει χαραχθεί στη μνήμη σας και τη θεωρείτε τη πιο σημαντική; Η πιο σημαντική διάσωση ήταν με ένα αγοράκι από τη Σκόπελο, το οποίο είχε πέσει από μπαλκόνι. Εκείνη την ημέρα είχε νότιους ανέμους και όλα τα σκάφη ήταν αδύναμα να πλεύσουν. Πήγαμε όμως στη Σκόπελο, δώσαμε όντως ετοιμότητα, πήραμε το παιδί από τη Γλώσσα και γυρίσαμε από τη βόρεια πλευρά της Σκιάθου, γιατί είχε πραγματικά πολύ άσχημο καιρό και δεν ξέραμε, πως να βγάλουμε το παιδί έξω στον Πλατανιά λόγω του κυματισμού. Έκανα δύο προσπάθειες να βγω και στο τέλος είπα «ο θεός βοηθός, ότι βγει», με τα μπαλόνια στο σκάφος στη μία πλευρά το κύμα μας ανέβαζε σχεδόν πάνω στο λιμάνι και μας κατέβαζε πάλι κάτω. Δεν κατάλαβα πως πέσαμε πλάι χωρίς να δέσουμε .Βεβαίως, βγάλαμε αμέσως το παιδάκι έξω και τους γονείς και φύγαμε χωρίς να προσκρούσουμε στο λιμάνι,κάτι που το θεωρούσα εντελώς απίθανο. Αυτό ήταν κάτι το οποίο μου έχει μείνει.
  5. Υπήρξαν στιγμές που κινδυνεύσατε; Και αν ναι ποιους κινδύνους αντιμετωπίσατε;
  6. Υπάρχουν στιγμές στη θάλασσα δύσκολες και όποιος πει το αντίθετο είναι ανίδεος, δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσεις κάποια δύσκολη στιγμή στη θάλασσα και θα φοβηθείς είναι λογικό. Έχει τύχει να πάρουμε μία τρίτοκο από τη Σκόπελο,διότι ξεκίνησε ένα σκάφος να την πάει στον Κατηγιώργη και επέστρεψε ,γιατί δεν μπορούσε λόγω καιρικών συνθηκών και καλέστηκα εγώ αργότερα να κάνω το δρομολόγιο αυτό. Πήγα λοιπόν από τη βόρεια πλευρά , για να φτάσω Κατηγιώργη, όπου ήταν το κομμάτι στο οποίο μπορούσαμε πιο εύκολα να βγάλουμε τον ασθενή έξω. Πάνω όμως στη βόρεια πλευρά στο κάστρο βρήκαμε δύο ανέμους ,δηλαδή δύο καιρούς. Από εκείνο το σημείο μέχρι να βγούμε στον Κατηγιώργη τα πράγματα ήταν δύσκολα, καθώς οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούσαν την πρόσβαση μας και εκτός αυτού ήταν νύχτα 2 με 3 τα χαράματα. Δόξα το θεό όμως είχαμε αίσιο τέλος. Πάμε πάντα μέχρι εκεί που τα όρια μας μας λένε ότι είμαστε ασφαλείς, ποτέ δεν κάνουμε επιπολαιότητες, αλλά πολλές φορές πας πάνω στην κόψη ,για να εξυπηρετήσεις.
  7. Αυτοί οι κίνδυνοι σας απέτρεψαν να συνεχίσετε; Όχι ποτέ δεν με απέτρεψε, γιατί ξέρω ότι αυτή είναι η δουλειά μου, είναι αυτό που ουσιαστικά έχω « σπουδάσει». Άλλοι σπουδάζουν στα Πανεπιστήμια, άλλοι έχουν άλλες δουλειές , εγώ έχω μάθει στη θάλασσα ,γιατί έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει μέσα σ’ αυτή. Αντιθέτως παρά το κίνδυνο θα το ξανά έκανα πολλές φορές και κάνω πάντα το σταυρό μου κάθε φορά που ο Άγιος Νικόλας και η Παναγία μας έχει καλά και έχουμε αίσιο τέλος με όλους τους ασθενείς.
  8. Τι σας διδάσκει η δουλειά σας; Αυτό που με διδάσκει είναι ότι καθημερινά μέχρι την ημέρα που θα πεθάνουμε πρέπει να κάνουμε το καλύτερο και όταν μπορούμε να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας να το κάνουμε. Αυτός είναι ο νόμος της ζωής, όταν μπορείς να βοηθάς και να κάνεις κάτι να το κάνεις, ειδικά όταν είναι να προσφέρεις σε συνάνθρωπο μας. Πρέπει καθημερινά να δίνουμε το καλύτερο μας εαυτό. Εξάλλου όλα τα περιστατικά από την ημέρα που ξεκίνησα είχαν καλό τέλος. Ποτέ δόξα το θεό δεν είχαμε άσχημη κατάληξη με κάποιο περιστατικό πάντα η Παναγία « βάζει το χέρι της». Γι’ αυτό κάνουμε το σταυρό μας , γιατί αυτό έρχεται από εκεί ψηλά, εμείς κάνουμε απλά τη δουλειά μας.
  9. Ποια ήταν η ανταμοιβή σας; Μας πληρώνει το ΕΚΑΒ κάθε 8- 10 μήνες έναντι για τρεις μήνες του προηγούμενου χρόνου. Όλες οι ανάγκες καλύπτονται από εμάς μέχρι να πληρωθούμε με πάγια έξοδα 5000 ευρώ το χρόνο , αλλά αυτό το γνωρίζουμε δεν μας ενοχλεί.
  10. Καλύπτεται ανάγκες και των άλλων νησιών; Υπάρχει σκάφος και στην Αλόννησο και στη Σκόπελο, αλλά αν λείπει κάποιο ή αν προκύψει κάποιο περιστατικό πηγαίνουμε εμείς.
  11. Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε; Στα Κέντρα Υγείας των νησιών πρέπει να υπάρχει πλήρης στελέχωση και πλήρης οργάνωση, αλλά και τα κατάλληλα μηχανήματα, για να καλυφθούν ακόμη περισσότερες ιατρικές ανάγκες . Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι θα πρέπει να αυξηθεί το προσωπικό κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, διότι τα νησιά εκείνη την περίοδο πάσχουν αρκετά.