Βολογραφήματα....

Πρώτη γυναίκα Πρόεδρος Δημοκρατίας: Λόγος να χαιρόμαστε ή να ντρεπόμαστε;

Όπα όπα αναγνώστη κι αναγνώστρια, πριν ρίξεις το ανάθεμα, άσε με να εξηγηθώ: Σαφώς και η ανάδειξη της κ. Αικατερίνης Σακελλαροπούλου στη θέση της πρώτης Προέδρου της Δημοκρατίας στη χώρα μας αποτελεί ένα μεγάλο βήμα στον δρόμο των γυναικών για την ισότητα στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά από σύστασης ελληνικού κράτους, μία γυναίκα καταλαμβάνει το ύπατο αξίωμα, γεγονός που βέβαια χαιρετίστηκε με ικανοποίηση από φεμινιστικές οργανώσεις, αλλά και προοδευτικούς ανθρώπους που συμφωνούν ότι η αξία ενός ανθρώπου δεν προσδιορίζεται από το φύλο του, αλλά από την προσωπικότητά του.

Για να μην ξεχνιόμαστε, πάντως, μόλις σήμερα, στη Μακρακώμη, μία γυναίκα έπεφτε νεκρή από τις σφαίρες της καραμπίνας του συζύγου της που «τη ζήλευε παθολογικά και το πάθος όπλισε το χέρι του». Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα δηλαδή…

Η πανηγυρική εκλογή της κ. Σακελλαροπούλου, έχει βέβαια τον συμβολισμό της, αλλά προκαλεί έντονο προβληματισμό για το εάν σηματοδοτεί και μία πραγματική αλλαγή. Πολλοί επεσήμαναν ότι η Ελλάδα είχε μείνει πολύ πίσω στην ανάδειξη των γυναικών σε καίριες πολιτικές θέσεις, μάλιστα είχε σχολιαστεί καυστικότατα η απουσία γυναικών από την σημερινή κυβέρνηση, ενώ πολλές φορές έγινε η σχετική αντιπαραβολή με την Τουρκία, που το 1993 είχε γυναίκα στη θέση της πρωθυπουργού.

Είναι όμως αρκετά όλα αυτά για να πούμε ότι συντελέστηκε ουσιαστική πρόοδος; Είναι η εκλογή της κ. Σακελλαροπούλου η «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για όλα τα δεινά και τις ανισότητες που εκτυλίσσονται καθημερινά σε βάρος των γυναικών;

Διότι, για ποια πρόοδο μπορούμε να μιλάμε στη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, όταν καθημερινά παραδείγματα «της διπλανής πόρτας» που λέμε απλά, επιβεβαιώνουν πως υπάρχουν πολλά να γίνουν;

Στην εργασία, στην ανταγωνιστικότητα, στην επιλογή «καριέρα ή μητέρα», άλλοι – συνήθως αρσενικού γένους – αποφασίζουν για τις απαντήσεις. Οι μισθοί των γυναικών είναι σαφώς μικρότεροι από τους αντίστοιχους των ανδρών, άσχετα από τα πτυχία και τις γνώσεις. Μια γυναίκα απολύεται ή εγκαταλείπει ευκολότερα τη δουλειά της, προκειμένου να αφοσιωθεί στην οικογένειά της και να ολοκληρώσει έτσι «το όραμα της ευτυχίας της». Ένα κορίτσι μαθαίνει ότι είναι δική του ευθύνη να μη μείνει έγκυος, αλλά εάν αυτό συμβεί θα πρέπει να πάρει τη γνώμη άλλων, πιο… ειδικών, που θα αποφασίσουν εάν πρέπει να κρατήσει το παιδί ή όχι.

Ματώνουν οι γυναίκες καθημερινά για να παλέψουν με τα στάνταρτς που άλλοι έχουν θέσει γι αυτές, στην ομορφιά, στη μόρφωση, στις ερωτικές επιλογές, στην οικογένεια.

Και αλίμονο, βέβαια, εάν αποφασίσουν ότι θέλουν να έχουν οι ίδιες τον πρώτο λόγο στις επιλογές τους. Τότε «θολώνει το μυαλό» του δράστη, που δικαίως τελικά, όπως αποφαίνεται η κοινωνία τόσα χρόνια, παίρνει καραμπίνα/ μαχαίρι/ σχοινί ή ό,τι έχει εύκαιρο τέλος πάντων και «καθαρίζει» την…  άτιμη, που αυτός την αγάπησε, της έδωσε την καρδιά του, αλλά αυτή τον πρόδωσε ή ήθελε να τον προδώσει ή μπορεί να νόμισε αυτός ότι ήθελε να τον προδώσει…

Αλλά ας μην παραπονιόμαστε. Εδώ εκλέξαμε κοτζάμ Πρόεδρο Δημοκρατίας μία γυναίκα, δηλαδή έλεος κάπου που θα πούμε ότι δεν υπάρχει ισότητα στην Ελλάδα, τι άλλο θέλουμε πια, γυναίκα Αρχιεπίσκοπο; Να πατήσουμε πόδι στο Άγιο Ορος; Να τα καταργήσουμε όλα πια;

Εν κατακλείδι, φυσικά και η εκλογή της κ. Σακελλαροπούλου αποτελεί σοβαρή πρόοδο σε μία χώρα που ακόμα η τιμή και το καθαρό το κούτελο αποτελούν (φθηνές) δικαιολογίες για πάσης φύσεως αδικίες και εγκλήματα σε βάρος των γυναικών. Και βέβαια είναι λόγος να χαιρόμαστε, τόσο για την ίδια ως γυναίκα, όσο και γιατί πρόκειται για μία επιστήμονα με γνώσεις και σοβαρό υπόβαθρο γνώσεων.

Δεν αποτελεί, όμως, κατάκτηση, ούτε λόγο εφησυχασμού, αλλά περισσότερο μία καλή ευκαιρία να διευρυνθεί ο προβληματισμός, να τεθεί σε ρεαλιστικές βάσεις το πρόβλημα της ανισότητας των φύλων και να γίνουν ουσιαστικά βήματα, με αποτελέσματα που θα έχουν αντίκτυπο στην πραγματική ζωή. Η κ. Σακελλαροπούλου – και άλλες γυναίκες πριν από αυτή – έκανε ένα βήμα.

Το θέμα είναι, θα είναι η εκλογή της λόγος να χαιρόμαστε που θα γίνουν κι άλλα βήματα ή λόγος να ντρεπόμαστε, που το μόνο μας κατόρθωμα στον δρόμο της ισότητας ήταν η εκλογή μιας γυναίκας στη θέση της Προέδρου;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΑΜΠΡΟΝΙΚΟΥ