Mea Culpa

Μια ασπόνδυλη Δημοκρατία… (Μέρος πρώτο)

Δανείζομαι την φράση από πρόσφατη δήλωση του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, με την οποία περιέγραψε την πρόσφατη στάση Βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, οι οποίοι παραιτούμενοι ή μη από τα κόμματα με τα οποία, έδωσαν την στήριξή τους στο κυβερνών κόμμα.

Είναι αλήθεια, ότι ο κ. Βενιζέλος έχει, εν μέρει, δίκαιο περιγράφοντας την κατάσταση που έχει προκύψει το τελευταίο διάστημα, αν και στην κριτική του παραβλέπει ότι η συγκεκριμένη πρακτική, στην παρούσα Κοινοβουλευτική περίοδο, ξεκίνησε από αντίστοιχες μετακινήσεις Βουλευτών από την παράταξη στην οποία εξελέγησαν, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και όχι μόνο. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, αυτά των κυρίων Θεοχάρη, Φωτήλα και Μάρκου, που μετακινήθηκαν στην ΝΔ, καθώς και του κ. Μπαργιώτα, ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε από το Ποτάμι, για να εισέλθει –λίγο αργότερα- στο ΚΙΝΑΛ.

Δεν κρίνουμε το γεγονός της μετακίνησης των Βουλευτών, ούτε τότε, αλλά ούτε και τώρα, απλά το αναφέρουμε ως παράδειγμα, που θα είναι χρήσιμο για την συλλογιστική που θα αναπτύξουμε παρακάτω.

Ουδείς μπορεί να αρνηθεί, ότι ένα από τα δομικά συστατικά του κοινοβουλευτικού μας συστήματος είναι τα κόμματα και οι πολιτικοί φορείς. Η εκλογή, άλλωστε, στο βουλευτικό θώκο προϋποθέτει τη συμμετοχή σε κάποιο από αυτά, όχι μόνο από άποψη εκλογιμότητας, αλλά –κυρίως-  ιδεολογικά. Δεν πρέπει να λησμονούμε, παρά τον πολιτικό ορυμαγδό και την σημαντική κρίση ταυτότητας, ότι οι πολιτικοί σχηματισμοί αποτελούν τους εκφραστές μίας πολιτικής ιδεολογίας, που αποτελεί την ταυτότητα τους και τον κύριο εκφραστή της πολιτικής τους δραστηριοποίησης.

Υπό αυτή την έννοια, ουδείς μπορεί να διαφωνήσει με την τοποθέτηση περί ασπονδυλότητας, η οποία –ειρήσθω εν παρόδω- μας βρίσκει σύμφωνους, αλλά για διαφορετικούς λόγους.

Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι το πολίτευμα της χώρας μας, όπως και των περισσοτέρων προηγμένων χωρών του κόσμου, είναι η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία. Ένα σύστημα, που για να λειτουργήσει ιδεατά, προϋποθέτει την ύπαρξη της ελεύθερης βούλησης των Βουλευτών, μία λέξη ομολογουμένως άγνωστη για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας.

Ανέκαθεν, άλλωστε, ο κοινοβουλευτισμός στη χώρα μας λειτουργούσε με βάση την “κομματική πειθαρχία”, και την αρχή ότι “όποιος φύγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος”…

Για κάποιους τούτο αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα του λαού μας γενικότερα, για κάποιους άλλους απαραίτητη προϋπόθεση για την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος, ωστόσο είναι γεγονός ότι η ελεύθερη βούληση –ειδικά των εθνικών μας αντιπροσώπων- ουδέποτε λειτούργησε έστω και τυπικά, θέτοντας συγκεκριμένα όρια, εκτός των οποίων παραμονεύει πάντα ένας λύκος…

Με αυτό το δεδομένο πορευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολιτευτικής μας δημοκρατίας, διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο, όπου το κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι όχι η προσωπική αξία, οι δυνατότητες και οι ικανότητες των εκπροσώπων μας, αλλά η ικανότητά τους να λειτουργούν ως άλλοι “χαμαιλέοντες”, να καταπνίγουν τις προσωπικές του θέσεις και να υποτάσσονται στις απαιτήσεις της κομματικής νομενκλατούρας και του εκάστοτε ηγέτη.

Μια δημοκρατία, στην οποία, ουσιαστικά, η απόφαση δεν αποτελεί προϊόν διαλόγου και συναπόφασης, αλλά την επιταγή του επικεφαλής και των αυλικών του, ή –στη χείριστη περίπτωση- του εξωχώριου παράγοντα, καταπνίγοντας κάθε προσωπική άποψη.

Χαρακτηριστικότερο δείγμα, η στάση των τελευταίων ετών, της περιόδου των μνημονίων, όπου οι περισσότεροι εκ των αντιπροσώπων μας, πέραν αυτών που είχαν το θάρρος να το δηλώσουν, ουδέποτε διάβασαν τι ψήφισαν…

Απλά τα ψήφισαν  για το καλό μας!

 

Συνεχίζεται…