ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι στρατηγικές της Τουρκίας

Η στρατηγική  της Τουρκίας δε μπορεί να γίνει αντιληπτή δίχως να λάβουμε σοβαρά το ιστορικό, πολιτικό, πολιτισμικό και θρησκευτικό παρελθόν της. Τα οποία σε συνάρτηση μας κάνουν εύκολο να διακρίνουμε τις σχέσεις της με τα γείτονα κράτη και να κατανοήσουμε καλυτέρα την χάραξη των στρατηγικών της. Η σύγχρονη Τουρκία έχει κληρονομήσει και έχει δομηθεί πάνω στον κορμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το επιφέρει και αρκετά πλεονεκτήματα στον εσωτερικό κλοιό της χωράς για την χειραγώγηση του λαού, αλλά και αρκετά δυσμενή χαρακτηριστικά για την εξωτερική πολιτική της.

του Χριστόφορου Κοντοζήση

Σήμερα η Τουρκιά και βάση των προτύπων στρατηγικών που μας αναλύει ο καθηγητής Η.Κουσκουβελης χρησιμοποιεί τρία διαφορετικά σχήματα στρατηγικής. Ως ένα αναθεωρητικό κράτος, για αρχή κάνει χρήση της στρατηγικής του πολέμου όταν κάποιες άλλες στρατηγικές και πολίτικες δεν αποδίδουν ως γνωστών ο πόλεμος δεν τίποτα άλλο από την συνέχιση της πολιτικής με αλλά μέσα. Βάση αυτών τα τελευταία χρονιά κάνει χρήση της συγκεκριμένης στρατηγικής στην ανατολική μεσόγειο είτε μέσω της άμεσης σύγκρουσης με τον αντίπαλο (Τουρκιά εναντίον Συρίας)  και της αποδυνάμωσης που ακολουθεί ή καθυπόταξης του αντιπάλου είτε μέσω της παρεισφρήσει της σε εμφύλιες διαμάχες( ανάμειξη μέσω μισθοφόρων και υποστήριξη με πολεμικό υλικό στον λιβυκό εμφύλιο). Το δεύτερο μοντέλο στρατηγικής που χρησιμοποιεί η Τουρκιά είναι αυτό του πειθαναγκασμού και το συγκεκριμένο μοντέλο ή μάλλον η συγκείμενη ρητορική χρησιμοποιείται προς τα κράτη της δύσης.

Το σχήμα αυτό  έγκειται στην προσπάθεια ενός κράτους να εξασφαλίσει οφέλη από κάποιο άλλο χρησιμοποιώντας την απειλή βίας, η Τουρκιά το χρησιμοποιεί αυτό εναντίον της Ελλάδος με την φράση «μην ξεχνάτε ότι το 1922 σας ρίξαμε στην θάλασσά», ενώ ακόμα χρησιμοποιείται και ως μοχλός πίεσης σε βάρος της Ευρωπαϊκής ένωσης με παράδειγμα ότι θα αποδέσμευση όλους τους προσφυγές που έχουν συγκεντρωθεί στην χωρά αν η ΕΕ δεν δώσει το κονδύλι χρήματων για τους προσφυγές. Το ίδιο μοτίβο βέβαια προσπάθησε να επιχείρηση με την φυλάκιση τους Αμερικανού πάστορα αλλά τα αποτελέσματα ήταν οδυνηρά για την οικονομικά με την τουρκική λίρα να φτάνει σε ιστορικό χαμηλό. Ενώ το τελευταίο σχήμα στρατηγικής που επιχειρεί να χρησιμοποιήσει είναι αυτό του Διαιρεί και Βασίλευε, με την επιθετική προσέγγιση του ορού.

Σε αυτό το κομμάτι θα εξηγήσουμε το διαιρεί και βασίλευε της Τουρκίας μέσω του Θουκυδίδη «[Οι Αθηναίοι] δεν ήθελαν ν’ αφήσουν την Κέρκυρα, που είχε τόσο ισχυρό ναυτικό, στο έλεος των Κορινθίων, αλλά ζητούσαν να προκαλέσουν, όσο γινόταν, μεγαλύτερες συγκρούσεις ανάμεσα τους, ώστε, αν ποτέ αναγκαστούν να συγκρουστούν με την Κόρινθο και τις άλλες πόλεις με ναυτικό, να τις βρουν εξασθενημένες».Οπού Αθηναίοι βάζουμε  Τουρκιά, οπού Κέρκυρα Παλαιστίνη και οπού Κόρινθο το Ισραήλ, αυτό το παράδειγμα είναι δόκιμο βάση και των τελευταίων δηλώσεων με αφορμή την τρίτη Intifada.

Έχοντας υπόψη τα μέχρι τώρα γεγονότα μπορούμε να υποθέσουμε ότι ενδεδειγμένη στρατηγική για το συγκεκριμένο κράτος είναι αυτή της εξισορρόπησης τόσο εσωτερικής όσο και εξωτερικής. Διότι στο εσωτερικό της πλήττεται με από μακροχρόνια οικονομική ύφεση και εξαθλίωση μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού της τα  οποία είναι απόρροια της καταστρεπτικής για αυτή στρατηγικής του πολέμου.  Ενώ η εξωτερική εξισορρόπησή έχει να κάνει με την δημιουργία συμμαχιών ή την εξομάλυνση των σχέσεων μέσα στις ήδη  υπάρχουσες. Καθώς ξανά η πολεμική στρατηγική ή του πειθαναγκασμού έχουν θέσει την Τουρκιά στο περιθώριο του ΝΑΤΟ με αρκετές χώρες να διαμαρτύρονται για τις κινήσεις της, ενώ ταυτόχρονα χάνει κάθε ελπίδα για την εισροή  της στην Ευρωπαϊκή ένωση.