ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ

Ο υπέροχος κύριος Νταβούρας και η (νέα) κουλτούρα του «μπάτσου».

Ο Θανάσης Νταβούρας είναι ο Α’ αντιπρόεδρος της ΠΟΑΣΥ αλλά και πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Λάρισας. Είναι δηλαδή ένας συνδικαλιστής, τον οποίο επέλεξαν οι συνάδελφοί του να τους εκπροσωπεί. Συνεπώς, οι δημόσιες τοποθετήσεις του εκπροσωπούν το σύνολο των απόψεων των επαγγελματιών του κλάδου που εκπροσωπεί, ενός κλάδου που σύμφωνα και με πρόσφατες δημοσκοπήσεις (βλέπετε PRORATA), αλλά και με τις συνεχιζόμενες πορείες διαμαρτυρίας δεκάδων χιλιάδων πολιτών σε όλη την επικράτεια, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα.

Και τι επέλεξε να πει προς τους πολίτες αυτή την κρίσιμη στιγμή για την ελληνική κοινωνία και τη σχέση της με τα όργανα του νόμου και της τάξης ο κ. Νταβούρας: ότι η επίθεση στον νεαρό στη Νέα Σμύρνη ήταν μεμονωμένο περιστατικό, ότι οι εικόνες που βγήκαν προς τα έξω ήταν λόγω «απειρίας των συναδέλφων» του, ότι ο εν λόγω ξυλοδαρμός ήταν ένα «άτυχο περιστατικό», ότι οι εν λόγω αστυνομικοί δικάστηκαν από τα ΜΜΕ, γιατί το βίντεο που όλοι είδαμε «δεν το είδαμε από την αρχή» και πως όλο αυτό οδήγησε την αστυνομία στη δυσχερή θέση  «Για τρεις γκλοπιές απολογούμασταν γονατιστοί σε όλο το απλυταριό»

Κάποιος να ενημερώσει τον κύριο Νταβούρα τα εξής:

  1. Το ότι εκπροσωπεί ένα ολόκληρο σώμα επαγγελματιών, το οποίο στη παρούσα φάση βάλλεται από την κοινή γνώμη, θα έπρεπε να τον κάνει πιο προσεκτικό στις τοποθετήσεις του, δεδομένου ότι ο συνδικαλισμός στις μέρες μας είναι ήδη απαξιωμένος και από την ίδια την κυβέρνηση.
  2. Ο ξυλοδαρμός του νεαρού στην Νέα Σμύρνη δεν αποτελεί «άτυχο περιστατικό», ούτε και μεμονωμένο. Οι πολίτες μέχρι και σήμερα έχουν δει δεκάδες βίντεο και έχουν ακούσει δεκάδες μαρτυρίες ανθρώπων -ακόμη και επαγγελματιών δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ- για υπερβολική χρήση βίας και αυθαιρεσίας από αστυνομικούς. Ο εν λόγω ξυλοδαρμός ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα. Τον παραπέμπουμε στις εκθέσεις του Συνηγόρου του Πολίτη για περαιτέρω μελέτη.
  3. Θα ήταν καλό να γνωρίζουμε τι ακριβώς εννοεί ο κ. Νταβούρας όταν λέει «Την πάτησαν οι συνάδελφοι λόγω απειρίας». Διότι, αυτόματα, στο μυαλό όλων μας αυτό μεταφράζεται ως: αν ήταν πιο έμπειροι, ο ξυλοδαρμός δεν θα λάμβανε χώρα σε κοινή/δημόσια θέα; Πώς αλλιώς μπορεί να γίνει αντιληπτή μια τέτοια δήλωση; Μήπως η σωστή διατύπωση θα ήταν: οι συνάδελφοι θα έπρεπε να γνώριζαν, βάση της εκπαίδευσής τους, ότι η χρήση υπερβολικής βίας κατά τη σύλληψη δεν ενδείκνυται, παρά μόνον σε ακραίες περιπτώσεις (οπλοφορίας του δράστη, απειλών κατά της ζωής και ασφάλειας των πολιτών π.χ. κτλ.); 
  4. Το βίντεο που κυκλοφόρησε από τον ξυλοδαρμό του νεαρού δεν είναι το μοναδικό βίντεο εκείνης της ημέρας. Επειδή δεν τα έδειξαν τα κανάλια, δεν σημαίνει ότι δεν τα είδαν στο διαδίκτυο χιλιάδες πολίτες. Πέρα, όμως, από τα βίντεο, τα οποία μπορούν να αμφισβητηθούν, υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες από πολίτες που βρέθηκαν στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Και αυτές κυκλοφόρησαν ευρέως και -μάλλον πρέπει να το ξαναπούμε- μεγάλο κομμάτι του κόσμου δεν ενημερώνεται ΜΟΝΟΝ από τα κανάλια εθνικής εμβέλειας. Κοινώς, όλοι ξέρουμε τι προηγήθηκε του περιστατικού. Το ξέρουμε μέσα από δεκάδες μαρτυρίες που όλες λένε το ίδιο πράγμα.
  5. Μήνυση μπορεί να μην υπάρχει, αλλά ο εν λόγω αστυνομικός τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Δηλαδή, το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας επηρεάστηκε από τα ΜΜΕ και διέταξε ΕΔΕ; Όλοι, νομίζω, αντιλαμβανόμαστε πόσα πολλά θέματα ανοίγει μια τέτοια δήλωση για την αξιοπιστία και τα κριτήρια των εσωτερικών διεργασιών ελέγχου της ΕΛ.ΑΣ.
  6. Και το επιστέγασμα: «Για τρεις γκλοπιές απολογούμασταν γονατιστοί σε όλο το απλυταριό». Κοινώς, ο κ. Νταβούρας, ο Α’ αντιπρόεδρος της ΠΟΑΣΥ αλλά και πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Λάρισας, αποκαλεί «απλυταριό», όλους τους Έλληνες πολίτες που είτε ανησύχησαν είτε οργίστηκαν είτε βγήκαν και διαδήλωσαν ενάντια στην κλιμακούμενη αστυνομική βία που καταγράφεται τον τελευταίο καιρό, όχι μόνον από τους ίδιους τους πολίτες αλλά και από τις καταγγελίες που φτάνουν σε θεσμικά όργανα, όπως ο Συνήγορος του Πολίτη.

Θα σταθώ σε αυτό τον τελευταίο χαρακτηρισμό, «απλυταριό», γιατί νομίζω ότι εμπεριέχει εντός του όλο το νόημα του προβλήματός που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό στη χώρα. Ο κ. Νταβούρας, ο οποίος -το ξαναλέω- εκπροσωπεί έναν ολόκληρο επαγγελματικό κλάδο, άθελα του (ίσως) αποκάλυψε δημόσια πώς οι ίδιοι οι αστυνομικοί αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε πολίτη αποφασίζει να διαμαρτυρηθεί σε αυτή τη χώρα. Είτε αυτό είναι για τα εργασιακά είτε για την υγεία είτε για την παιδεία είτε για την αστυνομική αυθαιρεσία. Βέβαια, η διαμαρτυρία των πολιτών εξακολουθεί να αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα σε αυτή τη χώρα, αλλά μάλλον για την ώρα περνάει στα ψιλά, στο βωμό των μέτρων ενάντια στην πανδημία.

Ο κ. Νταβούρας χρησιμοποίησε δε και έναν προσβλητικό χαρακτηρισμό που ακούγεται συχνά για τους πολίτες αριστερών πεποιθήσεων από τους οπαδούς της ακροδεξιάς – χαρακτηρισμός που σε επίπεδο δημόσιου διαλόγου θα έπρεπε να απαγορεύεται δια ροπάλου, ειδικά από  έναν εκλεγμένο εκπρόσωπο ενός επαγγελματικού σωματείου. Πήρε, λοιπόν, (ίσως άθελά του) σαφή θέση υπέρ ενός πολιτικού χώρου, με ό, τι αυτό συνεπάγεται, εξαιτίας κυρίως της ιδιότητάς του. Το ερώτημα, λοιπόν, που γεννάται, εύλογα, είναι εάν αυτή του η θέση εκφράζει όλο το επαγγελματικό σωματείο που εκπροσωπεί και φυσικά, αν και κατά πόσο μία τέτοια δημόσια τοποθέτηση με τέτοιους ιδεολογικά φορτισμένους χαρακτηρισμούς σκιαγραφεί έναν νέο ρόλο για τα σώματα ασφαλείας, ένα ρόλο που δεν οριοθετείται πλέον από νόμους και ηθικούς κώδικες, αλλά από πολιτικά φρονήματα. 

Μαρία Καραγιάννη