Ψυχοποιητικά Θέματα

Περί Μοναξιάς*

το σύντομο δοκίμιο…

Γράφει ο Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης

Αγχωτική είναι η Μοναξιά
ανάμεσα σε ξένους…
κι απείρως πιο τρομακτική
ανάμεσα σ’ αυτούς που θεωρείς
οικείους, εραστές,
φίλους, συνταξιδιώτες, συμπολεμιστές…

Αλλά και πάλι…
μόνο αν
δεν έχεις ποτέ επαρκώς προετοιμαστεί
για το Ουρλιαχτό της Γέννησης του Εαυτού…
για την Απαραίτητη Εγκατάλειψη της Μάνας…
για τη Αέναη Προδοσία των Προσδοκιών…
για την Οδύνη και την Έκσταση του Αληθινού…
για τον Θάνατο των Αυταπατών σου…

Ή, αλλιώς,
για την Απόλυτη…
για τη Κολασμένη…
Λευτεριά του Προσώπου…

Κι επειδή αυτά τα “δώρα”
σε Καίνε… σε Φωτίζουν…
σε ώριμες – από τις Απώλειες – ηλικίες…
γι αυτό οι Μοναξιές χτυπάνε ανελέητα
τους άπειρους αλλο-Εξαρτημένους
και γεμάτους αυτο-Αμφισβήτηση νέους…
μα σπάνια τους δοκιμασμένους
“επικούριους” φιλοσοφημένους γέροντες…

Α ναι
(… μη ξεχαστώ…
μέσα στα τόσα του Νου παράσιτα…)

κυρίως βασανίζουν
τις διάτρητες με Κενά Α-Νοησίας
δήθεν “ζωές”
που μέσα απ’ τον Καθρέπτη της Μοναξιάς τους αηδιάζουν
με την σάπια, την τερατώδη, την αποξενωμένη εικόνα της Αυθεντικής Ουσίας Τους …

κι αποζητούν μανιωδώς
το Φάρμακο, τη Μαστούρα,
τον Προσωρινό ή Αιώνιο Παράδεισο…
κάποιου
Θεϊκού Ερωτικού Ονειρικού Υπερβατικού
μα πάντα εξιδανικευμένου
(ατομικού ή ομαδικού)
Άλλου…

Προς εύχομαι
για μια Γαλήνια και Απολαυστική
Δημιουργική και Φιλοσοφημένη
Μοναξιά…
(τώρα “στων Μεγάλων” αποχωρισμών τις ηλικίες…)

Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης

* κι ελευθερίας…