Ειρήνη Ημίν

Προσωπικά

Της Ειρήνης Θεοδωροπούλου

Κοντεύει 15νθήμερο από τότε που η χρυσή ιστιοπλόος μας Σοφία Μπεκατώρου κατήγγειλε τον βιασμό της από μεγαλοπαράγοντα της Ομοσπονδίας, ανοίγοντας ουσιαστικά τον ασκό του Αιόλου, αφού με την παραδοχή της έδωσε την σκυτάλη σε συναθλήτριές της να σπάσουν την σιωπή.

Και όχι μόνο. Ακολούθησαν γυναίκες από όλα τα πεδία της ζωής. Φοιτήτριες, εργαζόμενες, δημοσιογράφοι, τραγουδίστριες, τώρα και ηθοποιοί.

Κοινός παρονομαστής; Η εξουσία και η κατάχρησή της. Το πιο βίαιο απ’ όλα βέβαια είναι ότι θεωρείται αυτονόητο ότι για να βρεις δουλειά, να παραμείνεις και να πετύχεις σε αυτή, θα πρέπει –ειδικά αν είσαι σε νεαρή ηλικία και κατά συνέπεια σε αδύναμη θέση- να αποδεχτείς την μοίρα του αναπόφευκτου.

Και ποια είναι αυτή στην Ελλάδα που γέννησε τον πολιτισμό και την δημοκρατία(λέμε τώρα); Το γεγονός ότι για την πλειοψηφία των εχόντων την εξουσία είναι αυτονόητο ότι έχουν και την πολυτέλεια να δρουν όπως αυτοί θέλουν.

Χωρίς κανένα όριο, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό, χωρίς κανένα κοινωνικό δισταγμό, χωρίς καμία αναστολή.

Και αυτό γιατί έτσι οι ίδιοι –αλλά και η κοινωνία που ακολουθεί πιστά και σιωπηρά αυτό το status- ορίζουν την εξουσία. Την έχω, την κατέχω, την κάνω ό,τι γουστάρω και στην τελική δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν.

Αφού στην τελική, ο «μάγκας» της υπόθεσης, ο κύριος «από πάνω» θα είμαι εγώ και το θύμα της λεκτικής, σεξουαλικής, σωματικής βίας θα είναι πάντα «υπό» και σε λογοδοσία, γιατί είπαμε… εγώ είμαι η εξουσία.

Και άντε τώρα να είσαι 19 χρονών με όλα τα όνειρα –που δικαιούσαι να έχεις στο μυαλουδάκι σου- και να τολμάς να θέλεις να τα πραγματώσεις μέσα σ’ αυτό το κοινωνικό γίγνεσθαι, που στην ουσία δίνει μετά χαράς κάθε συγχωροχάρτι στον όποιο «σατράπη», που ποτέ δεν θα αποποιηθεί τον ρόλο του, γιατί πολύ απλά, του πάει το… κοστούμι που το ίδιο συστηματάκι στην χώρα τούτη του έχει φορέσει.

Βγάζεις άκρη; Όχι. Σιωπάς, κατεβάζεις κεφάλι και συνεχίζεις, προσπαθώντας να επιβιώσεις στην ζούγκλα με όλους τους κανίβαλους.

Κι όμως…Πάντα η εξουσία –με κάθε προσωπείο και πρόσωπο- θα είναι εκεί, παρούσα και θα σου υπενθυμίζει ποιος είναι ο κύριος «από πάνω»…

Μέχρι να έρθει εκείνη η ευλογημένη ώρα –θα έρθει άραγε ποτέ;- της αλλαγής κουλτούρας και νοοτροπίας σε μία χώρα που το ανήθικο φαντάζει ηθικό, το άδικο δίκαιο, το αχαρακτήριστο φυσιολογικό και το απάνθρωπο θεάρεστο..

Μέχρι τότε, την καλημέρα μου στην Σοφία, την Μαρία, την Ειρήνη, την Ευδοκία, την Ζέττα, την Ελένη και κάθε γυναίκα που κάνει όνειρα για τα αυτονόητα…Καλή δύναμη κορίτσια στην αέναη μάχη…