Ευθέως

Ρεβανσισμός

Δεν μας φτάνουν όλα τα κακά του κόσμου που έπεσαν μαζεμένα πάνω στο κεφάλι μας αυτή τη δίσεκτη χρονιά (η φονική πανδημία που πάει να γίνει ανεξέλεγκτη, το σχεδόν οικονομικό κραχ εξαιτίας της, ο απασφαλισμένος Ερντογάν που απειλεί τους πάντες και τα πάντα και κατεξοχήν εμάς), έχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να εκτοξεύουν ρουκέτες με γόμωση το “την άλλη φορά θα είναι αλλιώς”! Εννοούν ότι “τη δεύτερη φορά” δεν θα είναι ήπιοι και επιεικείς ούτε με “το σύστημα” ούτε με τους πολιτικούς τους αντιπάλους.

του Σταύρου Κότσιρα

Φυσικά, πρώτος και καλύτερος σε αυτό το “άθλημα” ο γνωστός και μη εξαιρετέος Παύλος Πολάκης. “Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη!” Με το πασίγνωστο “μειλίχιο” ύφος του μας προειδοποιεί τι μας περιμένει “στην άλλη βόλτα”! Και για να γίνει σαφέστερος, “κοτσάρει” και μια φωτογραφία του καπετάνιου Άρη Βελουχιώτη με τα παλικάρια του. Σαν να θέλει να μας πει ότι η ρεβάνς δε θα είναι μόνο για την ήττα του Ιουλίου 2019, αλλά ενδεχομένως και για την ήττα στον εμφύλιο!

Τον Πολάκειο ρεβανσισμό φαίνεται να υιοθετεί (αν δεν τον εμπνέει!) ο Αλέξης Τσίπρας. Άλλωστε, αυτοί οι δυο αποτελούν τις δυο όψεις του Ιανού. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται ότι η επιχειρούμενη διεύρυνση του ριζοσπαστικού του κόμματος προς το Κέντρο αποδίδει πενιχρά αποτελέσματα, αφού βλέπει στις δημοσκοπήσεις τα ποσοστά του να είναι καθηλωμένα μόνιμα σε χαμηλά επίπεδα. Επίσης, συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος προσέλκυσε από τη δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ στελέχη όχι ιδιαίτερης ποιότητας. Θα έλεγα ότι πήρε όλον τον κατιμά (<τουρκικό katma = κρέας κατώτερης ποιότητας), ενώ την ίδια στιγμή ο Μητσοτάκης κορφολογάει στελέχη της σοσιαλδημοκρατίας από το πάνω ράφι.

Η κατάσταση αυτή ωθεί τον Α.Τσίπρα να ξαναγυρίζει (τρόπος του λέγειν, γιατί ποτέ δεν έφυγε!) στη γραμμή του αριστερού ριζοσπαστισμού, μήπως και “τσιμπήσει” κάτι από εκεί. Γι’ αυτό όλο και εμφανίζεται μπροστά στον τεράστιο πίνακα στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, όπου απεικονίζονται δυο τεράστιοι νταβραντισμένοι ταύροι σε θανάσιμη σύγκρουση, εικονοποιώντας την πάλη των τάξεων. Από αυτή τη θέση απειλεί “το παρασιτικό κεφάλαιο” του καταραμένου καπιταλισμού, δηλαδή τις τράπεζες κυρίως, ότι θα του πάρει τα κλειδιά! Υποψιάζομαι ότι οι ψηφοφόροι απανταχού της χώρας ένιωσαν ρίγος στη ραχοκοκαλιά τους από επαναστατικό ενθουσιασμό!

Ο ρεβανσισμός είναι, βέβαια, πολιτική που στηρίζεται σε πνεύμα αντεκδίκησης. Τροφοδοτείται από ληγμένες θεωρητικές κατασκευές ή συναισθηματισμούς και δεν βασίζεται στο ρεαλισμό. Και ρεαλισμός είναι, ως γνωστόν, το να στηρίζει κανείς τη συμπεριφορά και τη σκέψη του σε πραγματικά και μόνο δεδομένα. Το λογικό συμπέρασμα που προκύπτει από όλα τα παραπάνω είναι ότι η χώρα το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται, ιδιαίτερα στη συγκυρία που βρίσκεται, είναι να διχάζεται από ρεβανσιστικές δηλώσεις.

Σημείωση

νταβραντισμένος = είμαι γεμάτος ζωτικότητα, σφρίγος(<τουρκικό davrandim, αόριστος του davranmak=στέκω στα πόδια μου).