ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ

Στο “κόκκινο” και σήμερα ο Βόλος- Τις πταίει;

Με 93 νέα κρούσματα να ανακοινώνονται και σήμερα από τον ΕΟΔΥ, η Μαγνησία -μαζί με την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τη γειτονική μας Λάρισα- είναι στο “κόκκινο” του χάρτη για ακόμη μία μέρα. Ο εξωτερικός χώρος του νοσοκομείου στο Βόλο θυμίζει εμπόλεμη ζώνη, με σκηνές εκστρατείας στημένες δίπλα-δίπλα στο προαύλιο του, ενώ οι εξουθενωμένοι υγειονομικοί του ΕΣΥ της πόλης κάνουν λόγο για εγκληματικές ελλείψεις, τόσο στο σχεδιασμό όσο και στο έμψυχο δυναμικό των δομών υγείας; ελλείψεις που βαραίνουν τις πλάτες σύσσωμης της πολιτικής ηγεσίας του τόπου.

“Πως φτάσαμε ως εδώ;” αναρωτιούνται πολίτες και ειδικοί, καθώς, ούτε πολύ-χρησιμοποιούμε τα ΜΜΕ -όπως στις μεγαλουπόλεις- ούτε στις πλατείες μαζευόμαστε να κάνουμε πάρτυ με μπύρες, αλλά, αντιθέτως, σε εμάς εδώ εφαρμόστηκε νωρίτερα ένα ιδιότυπο lockdown, σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Διαβάζω, λοιπόν, στις διάφορες αναλύσεις που κυκλοφορούν ευρέως τις τελευταίες μέρες, τις πιθανές αιτίες για τις οποίες υπάρχει τόσο έντονη διασπορά στην πόλη μας.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι φταίει η μετακίνηση των πολιτών προς και από τη γειτονική Λάρισα, την πόλη με το τρίτο μεγαλύτερο αριθμό κρουσμάτων στην Ελλάδα τον τελευταίο μήνα. Κάποιοι λένε ότι φταίει το γεγονός ότι, ακόμη και εν μέσω καραντίνας, εμείς πάμε επισκέψεις σε φίλους και γνωστούς. Άλλοι πάλι, λένε ότι νοσούμε στο σπίτι για πολλές μέρες, πριν απευθυνθούμε σε γιατρό, με αποτέλεσμα να μεταδίδουμε τον ιό στην οικογένεια μας. Με άλλα λόγια, πιο απλά και σταράτα, για άλλη μια φορά το αφήγημα της “ατομικής ευθύνης” ντύνει όμορφα το μαύρο τοπίο της πανδημίας στη χώρα και την πόλη μας.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την ‘ατομική ευθύνη”.

Ατομική ευθύνη μη μετάδοσης του ιού, σωστής χρήσης της μάσκας μας όταν είμαστε σε δημόσιο χώρο και τήρησης των αποστάσεων έχουμε όλοι μας, διαφορετικά είμαστε απλά αντικοινωνικά όντα που αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι όσο δικαίωμα έχουμε εμείς να πιστεύουμε αυτά που πιστεύουμε για τον ιό και τις μάσκες, άλλο τόσο δικαίωμα έχουν και οι γύρω μας να θέλουν να προστατέψουν τον εαυτό τους και τους κοντινούς τους ανθρώπους από έναν -κατά πολύ ακόμη- άγνωστο και συχνά φονικό ιό, που -όπως διαπιστώσαμε τελευταία- δεν κάνει διακρίσεις σε αξιώματα και ηλικίες. Έως εδώ όλα καλά.

Ατομική ευθύνη, όμως, έχουν και οι άρχοντες αυτού του τόπου, τόσο της πόλης μας όσο και ολόκληρης της χώρας, διότι ούτε είδαν ούτε άκουσαν ούτε ήξεραν ότι υπάρχει δεύτερο κύμα πανδημίας και κάποια στιγμή θα ερχόταν κατά πάνω μας και ότι οι δομές υγείας ήταν γυμνές και υποστελεχωμένες πολύ πριν την πανδημία.

Ατομική και επαγγελματική ευθύνη, όμως, έχουν και οι γιατροί, ειδικά οι ιδιώτες, οι οποίοι αποφεύγουν εντέχνως να εξετάσουν ή και να κουράρουν εμπύρετους πολίτες (τους στέλνουν να κάνουν το ένα τεστ covid μετά το άλλο και εν τέλει τους κατευθύνουν στο νοσοκομείο) και σιωπούν εκκωφαντικά στα καλέσματα -με το αζημίωτο- της κυβέρνησης να συνδράμουν τους συναδέλφους τους στο ΕΣΥ στη μάχη για την πανδημία στη χώρα και στη πόλη μας.

Ατομική και επαγγελματική ευθύνη, όμως, έχουν και οι εργοδότες του τόπου, διότι, αν και σε καιρό ‘ολικού lockdown’, στη χώρα και στη περιοχή μας, λειτουργούν ακόμη χιλιάδες επιχειρήσεις, όπως σούπερ μαρκετ (όπου πρόσφατα διαβάσαμε ότι ευθύνονται για τη διασπορά του ιού σε βρετανική μελέτη, ενώ οι εργαζόμενοι σε αυτά ετοιμάζουν κινητοποιήσεις για τη διασπορά που διαπιστώνεται σε αυτά ), ταχυφαγεία, ζαχαροπλαστεία, μανάβικα, περίπτερα, φαρμακεία, coffee shops, εργοστάσια (πολλές οι καταγγελίες και για αυτά), βιοτεχνίες, ιδιωτικές κλινικές και δομές υγείας (και εκεί μεγάλη διασπορά του ιού), ΜΜΜ (εκεί και αν γίνεται διασπορά του ιού!), τράπεζες και καταστήματα κινητής τηλεφωνίας και -μέχρι και πριν λίγες μέρες – τα σχολεία όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης (πάνω από 700 κλειστά ανά την Ελλάδα λόγω κρουσμάτων λίγο πριν το lockdown).

Θα μου πείτε και τι να κάνουμε; Γίνεται να κλείσουν όλα; Φυσικά και δεν γίνεται. Αυτό, όμως, που θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καιρό είναι να μπουν και όλα τα παραπάνω στην εξίσωση της ευθύνης για τη διασπορά του ιού στη πόλη και στη χώρα γενικότερα, διότι το είπε και ο αγαπητός κος Τσίοδρας ότι πάνω από το 80% της διασποράς του ιού στην Ελλαδα οφείλεται σε συναναστροφή ατόμων εντός κλειστών χώρων και η πλειοψηφία των χώρων εργασίας της χώρας είναι ακριβώς αυτό: κλειστοί χώροι.

Δυστυχώς, οι χώροι εργασίας και η εκκλησία (στην οποία θα επανέλθω σε άλλο άρθρο, μια και αξίζει αφιέρωμα ολόκληρο) παραμένουν ακόμη και σήμερα (με 562 διασωληνομένους και 101 ακόμα καταγεγραμμένους θανάτους εντός ενός 24ωρου) στο απυρόβλητο της συζήτησης περί “ατομικής ευθύνης”.

Ο κόσμος, αγαπητοί ειδικοί και μη, δεν πηγαινοέρχεται στη Λάρισα μόνο για ψυχαγωγία. Πολλοί από αυτούς πηγαινοέρχονται γιατί εργάζονται ή γιατί επισκέπτονται γιατρούς και νοσοκομεία ή ακόμη γιατί έχουν συγγενείς που τους έχουν ανάγκη. Ο κόσμος, επίσης, δεν νοσεί σιωπηλά στο σπίτι του για μέρες, διότι τα συμπτώματα του κορονοϊού δεν είναι από αυτά που μπορείς να τα αγνοήσεις ή να τα κουράρεις μόνος σου (το να λέει κάποιος κάτι τέτοιο δείχνει άγνοια, το λιγότερο). Ο κόσμος, επίσης, δεν περιφέρεται (στη πλειοψηφία του) ασκόπως εν μέσω καραντίνας: πολλοί από αυτούς δουλεύουν ή επισκέπτονται όντως πρόσωπα που τους έχουν ανάγκη ή διεκπεραιώνουν εργασίες που δεν γίνεται να αναβάλουν για μετά την καραντίνα ή επισκέπτονται γιατρούς ή νιώθουν την ανάγκη -την απλή, ανθρώπινη ανάγκη- να βγουν μια βόλτα στο καθαρό αέρα για λόγους που δεν αφορούν και δεν θα έπρεπε να αφορούν τη δημόσια συζήτηση και κριτική.

Μαρία Καραγιάννη