ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Φλόγα: Τα τελευταία ποιήματα και τραγούδια του Λέοναρντ Κοέν

«Ξέρω ότι πρέπει να μ’ αφήσεις / Το ρολόι πιο δυνατά ακούγεται τώρα / Ξέρω ότι ήρθε η ώρα να μ’ αφήσεις / Ήρθε του χρόνου η ορμή κι η μπόρα»
«Φλόγα» το βιβλίο που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του συνθέτη, ποιητή και τραγουδιστή Λέοναρντ Κοέν τώρα και στην Ελλάδα, σε πολύ καλή μετάφραση του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, από τις εκδόσεις Gutenberg.

Ο τόμος συμπεριλαμβάνει ποιήματα και στίχους που εκπροσωπούν φάσεις του έργου του, αρχής γενομένης από τη δεκαετία του 1970 και φτάνοντας μέχρι και την εποχή λίγο πριν από τον θάνατό του.

Άλλωστε ο Λέοναρντ Κοέν μπορεί να μεσουράνησε επί πολλές δεκαετίες στο μουσικό στερέωμα, γράφοντας στίχους και τραγούδια τα οποία αγαπήθηκαν από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, αλλά δεν ξέχασε ποτέ την ποίηση και την ποιητική του ιδιότητα. «Let Us Compare Mythologies» (1956), «The Spice-Box of Earth» (1961) και «Flowers for Hitler» (1964) οι πρώτες ποιητικές συλλογές του.

Το βιβλίο έχει επιμεληθεί ο γιος του και περιλαμβάνει εξήντα τρία ποιήματα, που ο Κοέν είχε ξεχωρίσει προσεκτικά από έναν πολύχρονο όγκο της αδημοσίευτης δουλειάς του.

Επίσης, υπάρχουν ποιήματα που έγιναν τα τραγούδια των τελευταίων τεσσάρων άλμπουμ του. Κι ακόμα, μια επιλογή από τα ανέκδοτα σημειωματάριά του.

Το υλικό συμπληρώνεται με την ομιλία του κατά την απονομή του ισπανικού Βραβείου του Πρίγκιπα των Αστουριών, καθώς και με πλήθος σκίτσα, που είναι οι αυτοπροσωπογραφίες του. Σε όλα αυτά οι επιμελητές πρόσθεσαν τα μέιλ που αντάλλαξε το τελευταίο εικοσιτετράωρο της παραμονής του στα εγκόσμια με τον φίλο του Peter Scott.

Έτσι για να σας ανοίξουμε την όρεξη, ένα δείγμα της εκφραστικής δύναμης της ποίησης του Κοέν:

«Ξέρω ότι πρέπει να μ’ αφήσεις / Το ρολόι πιο δυνατά ακούγεται τώρα / Ξέρω ότι ήρθε η ώρα να μ’ αφήσεις / Ήρθε του χρόνου η ορμή κι η μπόρα / Κι οπλοστάσιο έχει γίνει η καρδιά μου / Και γέρνει το κεφάλι μου μπροστά μου / Στάσου στο πάλι μου, Μαρία / Χρόνο δεν έχουμε για άλλη ευκαιρία / Αιμορραγεί το ζωντανό / Κι ατιμασμένος είν’ ο ανθός / Στάσου στο πλάι μου, Μαρία / Μαρία της περίσσιας χάρης»

efsyn.gr